Το παιχνίδι στο Καραϊσκάκη δεν είναι το μόνο ματσάκι αυτήν την Κυριακή. Όχι, δεν αναφέρομαι στο μπασκετάκι που επίσης παίζει, αλλά στη νουδού που αποφασίζει. Δεν ξεύρω για εσένα, αλλά εγώ κουράστηκα πολύ με το ξεδιάντροπο αλισβερίσι των μεγαλοπαραγόντων του κόμματος που συμφεροντολογικά υποστηρίζουν τον έναν ή την άλλη με τις προφανείς συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Και δεν με νοιάζει καθόλου αν θα βγει ο αποστάτης ή η κόρη του αποστάτη. Εκείνο που μου έκανε αλέρτ στα αντανακλαστικά μου ήταν άλλο: βγήκε ο Κωστάκης πριν κάνα δεκαήμερο και είπε ότι όποιος δεν σεβαστεί την ενότητα μετά την εκλογή του νέου αρχηγού, θα έχει να κάνει μαζί του! Τι λες ρε μεγάλε, αλήθεια; Δεν φθάνει που το άφησες καλοκαιρινό το μαγαζί, κάνουμε και μαγκιές; Εδώ δεν είναι η ΟΝΝΕΔ φίλε να πετάμε θρανία.
Προχθές θα ξεκίναγε η συζήτηση για το ασφαλιστικό. Ναι αυτό το θεματάκι που θα σε απασχολήσει στα εβδομήντα σου και που έχεις προεξοφλήσει από τώρα ότι το πληρώνεις γιατί είσαι ανώτερος άνθρωπας και θα πάρεις πίσω τα τέτοια σου σε σύνταξη. Και ενώ οι περισσότεροι δείχνουν τουλάχιστον πρόθυμοι να μπουν σε μία διαδικασία διαλόγου (γιατί το τικ-τακ άρχισε να γίνεται εντονότερο και την έκρηξη στα μούτρα σου τη βλέπεις να'ρχεται), η αριστερά αποδεικνύει ότι ο φασισμός δεν έχει χρώμα. Η ίδια αριστερά που έχει παύσει να προτείνει εδώ και χρόνια λύσεις, που επιμένει στον ίδιο ξύλινο, καταγγελτικό της μονόλογο, που είδε τα ποσοστά της να κατρακυλούν στις τελευταίες εκλογές! Αυτή η αριστερά αποφασίζει από μόνη της να θέσει τέλος στη διαδικασία, επειδή έτσι γουστάρει και με τη χρήση του πατενταρισμένου, φοβιστικού συνθήματος περί "αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων". Ξέρεις, παλιά νόμιζα ότι οι άνθρωποι μεγαλώνοντας γίνονται πιο παράξενοι και συντηρητικοί και απομακρύνονται από τις κοινωνικές ευαισθησίες και τους ιδεαλισμούς της νιότης τους. Τώρα συνειδητοποιώ ότι το ίδιο συμβαίνει και με τα κόμματα. Κακογερνάνε γαμώτο.
Ο πιο συντηρητικός λόγος είναι ο απαξιωτικός λόγος.
Δεν ξεύρω αν παρακολουθείς τις εκπομπές του (Σταύρου) Θεοδωράκη για την κοινωνική βία ή το διάλογο που έχει αναπτύξει ο (Μίκυς) Θεοδωράκης με την τρομοκρατία. Είναι νομίζω αμφότερα η καλύτερη αποτύπωση της παρακμής μας. Τη βία δεν τη βλέπεις μόνο στο πρόσωπο της Κούνεβα ή στα περιττώματα που αφήσανε στο κατώφλι του Μίκυ, αλλά και στον τρόπο που συζητάμε μεταξύ μας, που οδηγούμε και παρκάρουμε, που συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας, που τσαμπουκαλευόμαστε.
Διάβασα ένα βιβλίο του Fukuyama τελευταία -ναι, αυτού που είχε προβλέψει το "Τέλος της Ιστορίας" μετά την κυριαρχία του καπιταλισμού επί των πρώην σοσιαλιστικών κοινωνιών (και βεβαίως, διαψεύστηκε διότι η ιστορία δεν τελειώνει και ο καπιταλισμός δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι νίκησε). Το βιβλίο που διάβασα τιτλοφορείται "Trust" και στο προτείνω. Θεωρεί ότι το θεμέλιο της κοινωνικής ανάπτυξης και της οικονομικής προόδου σε μία κοινωνία είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών της. Το πόσο δηλαδή εμπιστεύομαι εγώ εσένα και εσύ εμένα. Το πόσο εμπιστευόμαστε το κράτος και τους θεσμούς. Μάντεψε που τοποθετεί τις μεσογειακές κοινωνίες και κατ'επέκταση την Ελλάδα! Γιεπ! Χαμηλή κοινωνική εμπιστοσύνη που οδηγεί στο μίσος, τη διαφθορά, τα πελατειακά συστήματα, την αδιαφάνεια και την υπανάπτυξη.Μέσα στο βούρκο της δυσπιστίας ζούμε φίλε. Και του εκφοβισμού.
